Interview met Els Adams van Stichting Dier en Project


In de juni uitgave van Hart voor Dieren staat een interview met Els Adams, voorzitter van Stichting Dier en Project/Het Kattenwoud. Omdat we het volledige interview niet konden plaatsen in het magazine vanwege de lengte, kun je het hier alsnog vinden. Veel leesplezier!

Redactie Hart voor Dieren

Wat/wie is Dier en Project en wat doen jullie?

Dier en Project is een allerlaatste kans opvang, een resocialisatieproject voor dieren die afkomstig zijn vanuit de autoriteiten en die werkelijk nergens anders meer terecht kunnen. Die elders gedood zouden worden om niet noodzakelijke medische redenen. Denk daarbij aan de ‘uitgeprocedeerde’ asieldieren. Dieren die vanwege ouderdom, kwaaltjes of vermeende gedragsproblemen vanuit bepaalde situaties onherplaatsbaar lijken. Dieren die erg veel aandacht en zorg nodig hebben. Zwaar getraumatiseerde dieren. Dieren die binnen de reguliere opvang door fysieke of mentale beschadigingen niet houdbaar of welkom zijn. Dier en Project wordt gerund door uitsluitend een handje vol zeer gedreven vrijwilligers die ieder op geheel eigen wijze een steentje bijdragen aan opvang, onderhoud, zorg en herplaatsing. Deel uitmaken van Dier en Project betekent hard werken en geld bijleggen en dat geldt voor ons allemaal!


Hoe is Dier en project begonnen? Hoeveel dieren hebben jullie al geholpen?

Sinds 2004 is Dier en Project een officiële stichting die voorheen al vanuit mijn thuissituatie is ontsproten. In mijn jeugd was ik werkzaam voor diverse grootschalige internationale dierwelzijnsorganisaties en zag met lede ogen aan dat de dieren in onze directe omgeving nergens terecht konden als ze buiten het boekje vielen. Beetje bij beetje werd het gehele terrein, inclusief het huis aangepast en beschikken de dieren over een thuissituatie binnen de opvang. Inmiddels leven er tientallen dieren in en rondom het huis maar ook in speciale hondenunits (huiskamers) en kattenkamers. Door de jaren heen boden we opvang, al dan niet permanent aan ruim drieduizend honden die eerder en elders kansloos werden geacht. Duizenden katten vonden vanuit hier hun gedroomde kattenleventje of mochten dat leven hier beleven. Dat doel dienende beschikken we over Het Kattenwoud, een onderdeel van Dier en Project.



Welke dieren hebben de prioriteit bij jullie en waarom? 

Alle dieren tellen mee dus we maken geen onderscheidt. Zelf vangen we echter alleen honden en katten op maar we maken ons sterk voor allen. Maar een schoenmaker moet natuurlijk wel bij zijn leest blijven en wij bij de dieren waar we voldoende ruimte en mogelijkheden voor in en om het huis hebben. Gelukkig hebben we een geweldig samenwerkingsverband met een klein aantal mensen die gespecialiseerde opvang kunnen bieden aan andere diersoorten.


Waarom zijn jullie nodig? 

Ik had vroeger als grote dierenvriend en direct betrokkene in mijn stoutste dromen nog niet kunnen vermoeden dat hetgeen wat wij doen bittere noodzaak is. In al mijn naïviteit ging ook ik er vanuit dat in Nederland en België de dieren die in opperste nood verkeren als vanzelfsprekend de opvang en bescherming vonden die ze nodig hebben. Maar helaas is dat niet zo. Dierenasielen zijn commerciële instellingen die zelfs onder de auspiciën van de Nederlandse Dierenbescherming worden geacht zichzelf en hun immense aantallen betaalde krachten te bedruipen. Bovendien zijn asielen en hun medewerkers een waarlijke afspiegeling van de maatschappij, er zijn hele goede, goede en slechte (en hele slechte). Bovendien zijn asielomstandigheden bijzonder stressvol waardoor het maken van een correcte karakteranalyse van het dier in kwestie bijzonder moeilijk is. Dat vergt individuele aandacht, inlevingsvermogen en empathie. Het beschermen van dieren mag nooit een bureaucratische aangelegenheid worden, we moeten dicht bij ons gevoel mogen en kunnen blijven. Maar tegenwoordig is het veelal gebaseerd op papierwerk. En op basis daarvan mag je naar mijn inziens nooit beslissen over het leven en de dood.


Wat voor soort 'probleemgevallen' komen jullie tegen en wie blijft er definitief bij jullie, wie wordt er herplaatst? Zijn daar criteria voor?

Die criteria bepalen de dieren eigenlijk zelf. Want de zogenaamde probleemgevallen blijken hier in de praktijk weinig problemen met zich mee te brengen. Soms willen de organisaties die dieren aan ons afstaan wel eens eisen dat we niet herplaatsen. Maar dat bepalen wij, of beter gezegd de dieren zelf wel. Ik noem het hier namelijk altijd ‘second best’ want het is hier delen met velen. Voor de meeste dieren gaat er echter niets boven een eigen voor altijd thuis-huis inclusief een exclusief een eigen verwenmens. Wanneer het echter zo is dat dieren in een herplaatsingssituatie niet gelukkig zijn, terugvallen in oude ongewenste gewoontes of een gevaar voor iemand anders of voor zichzelf opleveren, dan blijven ze bij ons. Het vermogen om te kunnen accepteren en anticiperen is aan de mensheid gegeven maar slechts een handjevol mensen maakt daar gevoelsmatig tegenover dieren ook gebruik van. Maar wij maken graag ‘gebruik’ van de echte dierenliefhebbers die dat wel doen. Als wij een oud hondje binnenkrijgen die ter doding werd aangeboden omdat hij het koekje van de kinderen uit hun knuistjes pikte zoeken wij daar uiteraard een adoptant voor die daar begrip voor heeft. En begin nu niet te lachen want we maken hier van alles mee. Maken we fouten? Helaas wel maar dat gebeurt ons eerder bij de aller gemakkelijkste dieren dan bij de wat moeilijkere. Ooit een schat van een herder teruggekregen omdat zij haar pillen niet wilde innemen. Maar ook een pas getrimd hondje omdat hij het daarna koud had op het strand. Dat zijn de zogenaamde lachertjes en daardoor laten we ons niet weerhouden om voor zo’n dier toch het ultieme geluk te vinden.



Waar maak jij je als dierenbeschermster en -liefhebber zorgen over wat de dieren in Nederland en België betreft?


Voor een echte dierenliefhebber is er erg veel om je zorgen over te maken. Men schaft veel te gemakkelijk aan en ook weer af zonder de consequenties voor het dier in kwestie te overdenken. De problemen in de broodfok zijn bekend en de kopers kunnen eigenlijk niet meer wegkomen met een ‘ik heb het niet geweten’ want de waarschuwingen zijn niet van de lucht. Maar mensen willen op stel en sprong een pup, goedkoop en liefst zo jong mogelijk en dan kom je al snel bij een broodfokker terecht. Uiteraard maak ook ik me zorgen over de illegale import want het is niet de vraag of we op die manier ooit hondsdolheid ons land binnenhalen maar wanneer we het door illegale import binnen krijgen. Veel in Nederland en België te koop aangeboden pups zijn afkomstig uit risicolanden.
De asielen hebben een te soepel euthanasiebeleid. Als doding plaatsvindt in een asiel, wordt het woord asiel misbruikt. De bio-industrie is ook een zorgenkind. De consument wil nog steeds veel voor weinig en daar gaat onmiskenbaar veel dierenleed aan vooraf. Bovendien komt de dood zelden barmhartig voor een slachtdier. Een dier gaat levend het slachthuis in en komt er in partjes weer uit. En toch vinden mensen het gepermitteerd om te denken dat daar intussen iets diervriendelijks heeft plaatsgevonden. Maar er is moed voor nodig om te willen beseffen wat men eet! Daarbij werkt de overheid dierenleed in de hand. De erbarmelijke veetransporten die ook nog eens worden gesubsidieerd. En wat te denken van het onverdoofd slachten? Het is toch te gek voor woorden om daar ook nog maar over te discussiëren, verdoofd slachten is een (al minimaal) grondrecht wat dagelijks met voeten wordt getreden.
Qua rassenproblematiek wil ik één rasgroep in het bijzonder noemen, de staffordachtigen. Van origine geweldige honden maar ze vereisen een specifieke kennis van zaken. Veelal ontwikkelen ze rasgerelateerde dieragressie die onderschat wordt. Dat maakt ze ongeschikt voor de niet altijd even verantwoordelijke eigenaar. Daarbij lijken het honden die in bepaalde fases in een mensenleven worden aangeschaft en eenmaal die fase voorbij worden ze door diezelfde mensen ook weer net zo gemakkelijk afgeschaft. Niet zelden hebben ze tussentijds ook nog gezorgd voor wat nakomelingen want in de meest slechte gevallen gaat men er vanuit dat pupjes de portemonnee spekken. In ‘oeps-nestjes’ geloof ik ook niet, het samenvoegen van ongeneutraliseerde dieren zorgt voor voortplanting en daar is helemaal niets oeps aan! Inmiddels puilen alle opvangcentra uit en juist voor deze honden is opvang te midden van vele soortgenoten erg stressvol. Hun onverdraagzaamheid naar andere dieren neemt daardoor toe waardoor hun herplaatsbaarheid nog verder afneemt. Zijn er dan geen goede staffordliefhebbers? Nou en of! Maar die nemen de levenslange verantwoording voor hun hondenvriend weloverwogen op zich en die dieren komen dus niet als probleemhonden in een opvang terecht. Veel staffordachtige bevolken de asielen zonder dat ze zelfs maar op de website worden vermeld. Er is een extreme angst ontstaan voor herplaatsing omdat de centra zichzelf verantwoordelijk achten. Niet in de eerste plaats voor de honden maar voor de eventueel maatschappelijke gevolgen. We hebben eens op het nippertje een bull terriër weggehaald uit een spiksplinternieuw asiel, hij stond niet eens geregistreerd omdat hij gedood zou worden vanwege zijn afkomst en uiterlijk. De beheerster gaf destijds als reden op dat ze bang was voor de mogelijke gevolgen na herplaatsing. Na opvang en observatie hebben wij de hond met een gerust gevoel geplaatst en hij is absoluut één en al goedheid.


Hoe denk jij dat deze problemen het beste op te lossen zijn?

Oplossingen zijn nooit eenvoudig want iemand kan ze wel bedenken maar we zullen het allemaal samen moeten weten te realiseren. In de eerste plaats moet een aspirant eigenaar van een dier natuurlijk de consequenties doornemen en die weloverwogen aanvaarden. Bij twijfel, niet aan beginnen! Wie zeer gehecht is aan zijn gordijnen of geen nagelkrasjes op de chesterfield kan verdragen neemt geen kittens in huis. Wie oud en/of slecht ter been is kan een ouder hondje wellicht een goed thuis bieden maar neemt geen pup. Wie niet over engelengeduld beschikt neemt beter geen angstig dier en degene die geen goedgevulde portemonnee heeft moet zich vergewissen van het vaststaand feit dat goedkoop vaak duurkoop is. En ga zo maar door! Wie een dier het leven wil redden, houdt in ieder geval die van zichzelf.

De bio-industrie. Zucht! Het hele leven evolueert maar de eetgewoontes stagneren. Zeker wanneer het vlees eten betreft. We zijn blijven hangen in de middeleeuwen toen het eten van vlees een bewijs van rijkdom leek. Blijkbaar is het aan de mensheid blijven kleven dat het normaal is om medeschepselen te laten creperen en te doden om in overvloed te nuttigen. Er zijn zelfs mensen die weigeren vegetarische culinaire hoogstandjes te proeven omdat ze er bewust voor kiezen om doodsangst te willen verteren. Gevalletje van de oermens uit willen hangen met de nieuwste Iphone op zak? Ook kinderen worden steeds democratischer opgevoed, hebben inspraak in vakanties en dergelijke maar de meeste ouders vertellen na een bezoek aan de kinderboerderij er niet bij wat ze ’s avonds op hun bordje krijgen. Dat leuke knorretje of kipje wat daar vanmiddag rond liep te scharrelen komt vaak ook weer ergens op tafel terecht omdat ook kinderboerderij hun overbodige dieren verkopen aan veehandelaren. Kinderen wijsmaken dat er verschil is tussen dat knorretje en het dier wat hun saucijsje ooit is geweest is mijn inziens ook een vorm van volksverlakkerij. En daar verbeter je nooit de wereld mee. Als mensen weten wat ze eten, zich realiseren wat er achter hun lapje vlees schuil is gegaan, daadwerkelijk een dier dat geslacht wordt in de ogen hebben gekeken, mogen ze van mij best een stukje vlees eten. Ze doen dat dan al een stuk bewuster! Maar de struisvogelpolitiek met de kop in ‘t zand is aan mij niet besteed. Over het onverdoofd slachten kunnen we kort zijn: dat mag gewoon nooit gebeuren.

De rassenproblematiek, alle problemen die daaruit voortkomen, daarvan ligt de oorzaak natuurlijk in de eerste plaats bij de (hobby)fokkers en kopers. Dat is een vraag en aanbod plaatje. Geld is immers de moeder van heel veel kwaad. Er worden Mechelse herders verkocht uit werklijnen aan mensen die amper verstand van honden hebben en geen tijd vrij kunnen/willen maken om op de juiste wijze om te gaan met de tomeloze energie van die dieren. Tegenwoordig lijkt het wel of een bench behoort tot de standaarduitrusting bij de aanschaf van een pupje. Maar wat leer je anders dan dat de wereld ontzettend wreed, saai en hard kan zijn wanneer men je urenlang, soms zelfs dagenlang opsluit in een ijzeren kooitje? En als we dan een gefrustreerde hond overhouden, dan wordt het dier gedumpt. Niet zelden bij iemand die niet veel later ook weer niet meer weet wat hij ermee aan moet en zo gaat dat maar door. De huidige problematiek met de staffordachtigen mag zeker niet onderschat worden. Ze worden momenteel bezien als een risicogroep. Een krachtig negatief sociaal stempel dat aan de honden kleeft maar wat eerder aan de niet staffordwaardige baasjes toebehoort. Een ieder die pretendeert die rasgroep een warm hart toe te dragen doet niet aan ‘wildfok’ noch aan aankoop uit die categorie. Ik roep alle wél verantwoordelijke aspirant staffordliefhebbers op een hond uit de asielen te halen! Staffords zijn vaak langzitters en gaan zeker niet vooruit op een asielverblijf. En als de aantallen asielstaffords in dit tempo blijft toenemen is het wachten op overheidsmaatregelen met alle kwalijke gevolgen voor deze honden.



Hoe komt Dier en project aan fondsen om zoveel dieren adequaat te helpen?

Dier en Project/Kattenwoud heeft geen enkele betaalde medewerker en dat scheelt natuurlijk vreselijk veel in de onkosten. Iedere euro gaat hier volledig en rechtstreeks naar de dieren. Fondsen zijn voor ons maar moeilijk te werven. We beschikken slechts over een handjevol donateurs omdat we ons juist bekommeren om de dieren waar niemand anders nog naar omkijkt, noch een eurocentje voor over heeft. Er zit geen enkel commercieel aspect binnen Dier en Project/Kattenwoud. We hebben geen asiel of pensionfunctie. Alle vrijwilligers, inclusief wij zelf, leggen er heel veel geld bij. Vrijwilligster Jolanda organiseert met regelmaat een veiling middels facebook waarvoor creatieve mensen ook vaak geweldige items ter beschikking stellen en ook dat brengt een gedeelte van het broodnodige geld in het laatje. Vrijwilligster Yolande organiseert zo nu en dan een vegetarisch diner of vega-barbecue waarbij mensen tegen betaling aan kunnen schuiven. We organiseren wel eens een bingo of een open dag maar veel mensen op het terrein veroorzaken uiteraard wel overlast voor de hier aanwezige dieren dus dat moeten we beperken. Vrijwilligster Nathalie verdiept zich met regelmaat in schoolprojecten en we zamelen gebruikte kleding, schoenen en huishoudtextiel in waarvoor we een kleine vergoeding ontvangen.


Hebben jullie hulp van vrijwilligers en speciaal getrainde dieren en zo ja, wat doen zij voor de hulpbehoevende dieren bij de stichting?

Zonder onze vrijwilligers kunnen we helemaal niets toch doen we maar een beroep op een paar van onze echte helden. Vergeet niet dat we hier ook een aantal vermeende ‘serie moordenaars’ rond hebben lopen wier verleden we altijd in het achterhoofd moeten houden. Honden met serieuze bijtincidenten op hun conto waar we de meeste vrijwilligers ook nog verre van houden. Pas wanneer we menen zeker te zijn van wat wel en niet kan, laten we hun tijdelijke zorg incidenteel over aan een andere vrijwilliger. Onze dieren, de vaste bewoners hebben zich zelf wel een taak toebedeeld. Zo hebben we bijvoorbeeld een enorme Cane Corso die zich het liefst over kleine kittens ontfermd. Voormalige zwerfpoes Joy beslecht hier ongevraagd alle onenigheden tussen de katten. (Ex)Kater ‘Meneer van der Sande’ bekeert met zijn onweerstaanbare charmes een ieder die in eerste instantie niet zo op katten is gesteld.


Zijn er speciale instanties of particulieren, stichtingen en organisaties waar jullie mee samenwerken en zo ja, op welk vlak?

We hebben gelukkig een aantal zeer gewaardeerde collega dierenhulpverleners, asielen en organisaties waar we mee samen werken. En met samenwerken bedoel ik wederkerig en altijd in het belang van de dieren op elkaar kunnen vertrouwen. Bij K’nijn & Ko is Ine een geweldig aanspreekpunt. De asielen in Walcheren en Velp/Arnhem behoren ook tot onze favorieten. Stichting Melief en Dier en Project bezien elkaar als zielsverwanten. Een bonte verzameling boerderijdieren vinden daar een dierwaardige veilige haven. Koeienopvang de Leemweg heeft overigens ook onze absolute sympathie. Het noemen van namen brengt overigens altijd het gevaar met zich mee dat we iemand vergeten maar we hebben ontzettend veel waardering voor iedere autoriteit die buitengewone hulp inroept voor een dier waarvoor de onnodige dood dreigt!
Opvangdieren onderbrengen bij particulieren doen we overigens niet meer. De ervaring heeft ons geleerd dat de opvang vaak wordt onderschat en/of dat mensen door bepaalde omstandigheden de opvang per direct willen beëindigen waardoor wij en de hier aanwezige dieren plots in de knel komen.


Kun je wat voorbeelden geven van dieren die 'verknipt' of ongewenst/gedumpt bij je binnenkwamen, hun achtergrond, hun rehabilitatie en hun uiteindelijke toekomst?

Er zijn er vele die me bijgebleven zijn maar het verleden van Boom heeft werkelijk een litteken op mijn dierlievende ziel achtergelaten. Stafford Boom was op 10 jarige leeftijd aan een boom gebonden en werd per toeval ontdekt door een vader die een speurtocht voor zijn kinderen aan het uitzetten was. De politie haalde hem op. Geen enkel asiel wilde hem opnemen en wij hebben hem opgehaald op het bureau. Zes maanden observatie heeft ons destijds geleerd dat het een ongecompliceerde, 100% betrouwbare, schat van een hond betrof die het nodige had moeten incasseren en wier pijn en ellende ik bijna kon voelen vanuit zijn lichaamstaal. Toen we er zeker van waren dat niet hij maar zijn dumper een strafblad verdiende werd Boom herplaatst bij vrijwilligster Bab. Hij heeft daar het meest fantastische leven mogen leiden wat hij zich maar kon wensen en is van ouderdom gestorven. Bij toeval kwam zijn verleden aan het licht. Boom (voorheen Panter) was in beslaggenomen bij een inval, naar het asiel gebracht en was van daaruit doorverkocht zonder chipregistratie want die stond nog op naam van iemand in Rotterdam die hem ooit als pup had aan- en afgeschaft.

Herder Jethro kwam als vondeling in een asiel terecht. Zijn verlatingsangst was onhandelbaar en Jethro sloopte zijn omgeving én zichzelf. Jethro was als trouwe herder een groot aantal keren aan- en weer afgeschaft. Zijn herderziel was beschadigd. Uit pure onmacht dreigde Jethro gedood te worden binnen het asiel en toen het ons ter oren kwam had men niet eens meer de bereidheid om hem bijvoorbeeld middels Hart voor Dieren onder de aandacht te brengen. We namen de hond over en bleken hem uiteindelijk datgene te kunnen bieden wat hij nodig had. Een opvangperiode waarin hij zich veilig en geliefd voelt maar wel met veel consequentie en structuur. Nu is Jethro een goed herplaatsbare hond die onder voor hem ideale omstandigheden een geweldige metgezel is.

Dog Stoer werd door een bijstandsmoeder voor 140 euro aangekocht op een leeftijd van ongeveer 7 maanden. Een overblijfseltje uit een duistere broodfokkerijschuur. Hij nam de benen en niemand ging naar hem op zoek. Amivedi schakelde ons destijds in en zijn levensgevaarlijke vlucht eindigde in onze vangkooi. Uit pure onmacht zag ik de eerste 24 uur vooral een prachtige rij parelwitte tanden. Niet lang daarna sloten we vriendschap. Stoer leeft zijn gedroomde hondenleven als beste vriend van mijn vriendin Judith.

Van Mechelse herder Dali is de herkomst altijd onbekend gebleven. Hij was een hond op de vlucht die daarbij zelfs de landsgrenzen aan zijn laars lapte. Wekenlang werd hij, immer in vliegende vaart, in België en Nederland gesignaleerd. Gedurende de vrijdagmiddagspits stak hij tot tweemaal toe de A58 over. Over een engeltje op je schouder gesproken. Ook zijn vlucht eindigde in onze vangkooi. Dali verbleef hier ter observatie en vrijwilligster Jolanda werd verliefd.


Waar gaat je boek 'Blafspraken maken' over? Wat motiveerde je om het te schrijven?

De veelzeggende subtitel van het boek is ‘een frisse kijk op honden met een verleden’. Het is gebaseerd op een enorme hoeveelheid ervaring en ondanks dat ieder dier een individu is kan men soms enige vergelijking trekken en wellicht kan mijn manier van handelen soelaas bieden binnen een verstoorde hond-mensrelatie. Ik wilde er vooral mee benadrukken dat het sluiten van tijdelijke compromissen helemaal niet zo erg is. Want gek genoeg staat in mijn boek eigenlijk geschreven dat het gedrag van geen één hond, zeker niet een hond met een dieronvriendelijk verleden, zich beperkt tot het gedrag wat in een boek staat beschreven. Men moet willen leren luisteren en kijken naar de hondenlichaamstaal! Inlevingsvermogen, observatie, geduld, wederzijds respect en vertrouwen zijn de benodigde ingrediënten voor het opbouwen van een onverbrekelijke band! Mijn drijfveer om het te schrijven was de veelvuldig gebruikte drogreden tot afschaffing: ‘met pijn in het hart neem ik afscheid van mijn hond, want ik gun hem meer’. Ik gun juist een liefhebbende baas wat meer, namelijk wat handvatten zodat hem/haar, maar zeker de hond, de pijn in het hart bespaard kan blijven.


Ben je voor- of tegenstander van een bepaalde aanpak wat betreft rehabilitatie/opvoeding/aanpakken agressief gedrag, of kijk je per individu? En waar kijk je dan naar?

Ik haat het dat mensen, ook sommige zogenaamde professionals, hardnekkig blijven hangen in de lang geleden achterhaalde dominantietheorie. Puur gestoeld op onkunde! In al die jaren is er hier nog nooit een hond wakker geworden met het plan om hier de macht over te gaan nemen. Wat een kolder! Het rukken en plukken aan honden, ze tegen de grond duwen, ze onder stroom zetten, prikbanden rond hun nek hangen: waar haalt een mens het gore lef vandaan?

Iedere hond die hier in de opvang terechtkomt krijgt rust, regelmaat en ons vertrouwen! Ongeacht zijn/haar verleden beginnen we puur blanco. Gaandeweg passen we ons aan en houden we rekening met speciale behoeften. Puur individueel! We hechten weinig waarde aan op voorhand geschreven gebruiksaanwijzingen want verandering van omstandigheden en benadering geeft ook verandering in de interacties. Vergeet daarbij niet dat wij uitsluitend honden binnenkrijgen die het elders niet meer trokken of uit dieronvriendelijke omstandigheden afkomstig zijn. Dat doet veel met een dier en het maskeert vaak tijdelijk de ware aard. Daardoor komt het vaak voor dat een dier voorheen volstrekt verkeerd werd beoordeeld. We hebben eens een totaal overspannen Mechelse herderteefje uit een asiel gehaald. Dan vertelt een asielmedewerkster dat het allemaal wel goed zal komen mits we met haar gaan trainen. En dat moet je nu juist niet doen! Dat zijn honden waarbij men dagelijks een paar uurtjes een tijdschrift moet gaan lezen. Rust in het koppie krijg je niet door een overspannen hond over de kling te blijven jagen.

Voor de hier aanwezige katten is het leven in de opvang vrij simpel. Ze worden met uitzondering van de nodige medische handelingen en parasietenbestrijding, met rust gelaten en indien ze aandacht wensen krijgen ze die.



Wat vind je van het euthanasiebeleid van veel asielen? Wat is voor jou een geldige reden een dier te euthanaseren?

Bij euthanasie dient een dierenarts dodelijke medicijnen toe aan een dierlijke patiënt om een eind te maken aan ondraaglijk en uitzichtloos lijden. Dus lijden zonder kans op verbetering. Dat is voor mij de enige geldige reden voor euthanasie. De zogenaamde slimmeriken onder ons verbinden een uitzichtloos bestaan, bijvoorbeeld een langdurig verblijf in het asiel of onhandelbaarheid aldaar, aan het ondraaglijk lijden maar daar dient de mens die zichzelf een dierenbeschermer noemt dus blijk te geven van zijn/haar inzet! Organisaties die pretenderen niet te euthanaseren verbinden er vaak wat ‘mitsen en maren’ aan die gemakkelijk wat te simpel worden uitgebreid. Doding om niet noodzakelijke medische redenen is geen euthanasie maar moord! En alvorens je die op je geweten wilt hebben moet je jezelf er tenminste van verzekeren dat je alle mogelijke oplossingen de revue hebt laten passeren. Op ieder potje past een deksel en men is eigenlijk verplicht tegenover het dier in kwestie om de zoektocht naar dat ene passende dekseltje te volbrengen middels gebruikmaking van alle ter beschikking staande middelen. Gek genoeg weigeren asielen vaak om gebruik te maken van de mogelijkheden die bijvoorbeeld Hart voor Dieren biedt om de dieren onder de speciale aandacht te brengen van de grootst mogelijke doelgroep middels hun facebookpagina met ruim 300.000 volgers. Ook zou er een vrijwilliger aangesteld kunnen worden om de wat moeilijkere herplaatsbare onder de aandacht te brengen en te houden. Gek genoeg zijn het vaak de vrijwilligers die zich ongelimiteerd inzetten om een diervriendelijke oplossing te zoeken en de tijd dat men zich stilletjes van ‘onverkoopbare voorraad’ kon ontdoen ligt in de meeste gevallen, mede door het gebruik van internet, ver achter ons. Alhoewel ik nog wel een asiel ken waar men niet met vrijwilligers wenst te werken en waar medewerkers een zwijgplicht hebben.


Wat vind je van honden en katten helpen in het buitenland, waar bijvoorbeeld de omstandigheden voor dieren slechter zijn?

Natuurlijk houdt onze dierenliefde niet op bij de Nederlandse en Belgische grenzen maar het massaal importeren van dieren uit dieronvriendelijke landen is geen oplossing. Een aantal zwerfhonden weghalen uit een populatie brengt wetenschappelijk bewezen geen veranderingen in aantallen teweeg. De teven krijgen meer pups met betere overlevingskansen. Bovendien worden de honden vaak vanaf een foto via het internet te koop aangeboden en aspirant kopers worden daarbij niet gehinderd door enige voorkennis betreffende afkomst, karakter, angst en gewoontes. Men verwacht dat men het dier een plezier doet, dat het dankbaar is voor het prachtige hondenkussen en de doorvoeding die men biedt. In de praktijk gaat het vaak anders, zwerfdieren zijn vluchtdieren en ‘slaan op hol’ voor spelende, gillende kinderen. Geluiden die voor ons heel gewoon zijn jagen hun doodsangsten aan, ze schieten uit hun riempje of uit handen en slaan op de vlucht met alle mogelijke gevolgen van dien. We krijgen dagelijks aanvragen voor opname van honden die uit het buitenland afkomstig zijn en waarvoor geen oplossing meer voorhanden is. Het is een illusie om te denken dat men een 9 jarige zwerver een plezier doet met een huiselijk leven in een doorzonwoning. In dit specifieke geval had de importerende stichting geen oplossing want ze waren alweer bezig met andere schrijnende gevallen. Maar een dier het leven redden houdt niet op bij de import en na verkoop. Men moet een levenslang voor het dier bevredigende situatie weten te creëren. Dier en Project ondersteunt echter wel buitenlandse neutralisatieprojecten en gedoogzones/voederplaatsen voor zwerfdieren. Educatie is ook een sterk punt. Laat de plaatselijke jeugd ervaren dat dieren ook je beste vrienden kunnen zijn, dat ze gevoel hebben! Ik word ontzettend boos van een ieder die nog steeds durft te beweren dat in Nederland en België in de asielen geen gezonde dieren worden gedood. En op enkele uitzonderingen na werken hier dierenartsen, degene die hun titel niet verdienen, wel erg gemakkelijk aan mee. Ze doen dat uiteraard ook op verzoek van particuliere klanten.


Wat is jouw grootste droom/wens?

Dat we op een mooie dag volstrekt overbodig zijn! Tot die tijd streven we ernaar om de zorg voor de anders kansloze dieren te kunnen continueren en om ooit over voldoende financiële middelen te beschikken om onze opvangcapaciteiten uit te breiden. Want nu is het nog steeds zo dat iedere permanente bewoner aan heel veel andere dieren waarvoor geen alternatief is, het leven kost. Als wij door ruimtegebrek nee moeten zeggen is het voor het dier in kwestie vaak einde verhaal. Het valt me zwaar om in die wetenschap een dier te moeten weigeren

Hoe kunnen mensen Dier en Project helpen?

Het opvangen en resocialiseren van dieren kost handenvol geld hetgeen volledig door middel van donaties en giften wordt gefinancierd. Het zou geweldig zijn indien men de dieren wil steunen door donateur te worden of een gift te storten: NL91 INGB0009677527 ten name van Dier en Project te Nispen. Vanwege de door ons verworven ANBI-status zijn nalatenschappen vrijgesteld van successierechten en zijn giften/donaties in veel gevallen fiscaal aftrekbaar.


Hoe kunnen mensen dieren over het algemeen helpen?

Vaak al gewoon door simpelweg na te denken. Gehoor geven aan een onderbuikgevoel. Niet de andere kant opkijken en nooit een pretmomentje laten prevaleren boven onderliggend dierenleed. Is een dierentuin een diervriendelijk onderkomen wat recht doet aan de natuurlijke habitat? Is het normaal dat dierentuindieren gedood worden vanwege een fokprogramma en overcompleet? Waar blijven de dieren die op een kinderboerderij geboren worden op het moment dat de vertederende fase voorbij is, of moet oud plaats maken voor jong? Hoort een dolfijn in een bassin? Verhoogt een ritje op een olifant de vakantiepret? Is het voor een aap leuk om met mij op de foto te gaan? Waar verblijft een ‘amusementsdier’ als het niet aan het ‘werk’ is. Onderschat nooit bepaalde sterke familiebanden en ga nooit voorbij aan scheidingsleed. Vraag uzelf te allen tijde af of geld ergens de achterliggende reden van kan zijn. Handel bij aanschaf nooit impulsief en verdiep u in de natuurlijke behoeften van de dieren die u aan wil schaffen. Konijntjes, hamsters, cavia’s enz., zijn levende, voelende wezens en geen kinderspeelgoed! Ze verdienen beter dan een eenzaam bestaan in een te krap kooitje. Ga voor een hond of kat naar een asiel (www.dierenasiels.com)

Dieren zijn geen dingen! Wees er altijd van bewust dat u als eigenaar/houder verantwoordelijk bent voor het welzijn van een levend wezen. Bedien u niet van drogredenen en bespaar uw dieren en andere mensen het leed van afschaffen en herplaatsen! Ga er niet vanzelfsprekend van uit dat het wel goedkomt wanneer u ze afschaft, dat anderen de door u gemaakte fouten wel opknappen.

Uit: Hart voor Dieren 6.2017


958 23-05-2017

Dit vind je ook leuk


social media