Het einde van een droevig en zwaar dierenleven


Het is donderdagochtend. Voor de ingang van de kliniek in Caïro stopt een ezelkar. Vóór de kar staat een sterke, gezonde ezel. Op de kar ligt een bewegingloos dier, vastgebonden met een paar touwen. Een hoopje ellende; de schim van wat ooit een sterke ezel moet zijn geweest. Brooke-dierenarts Dr. Iman heeft vandaag dienst. De jongen die de kar bestuurt, vertelt dat de ezel zij aan zij met zijn gezonde ezel de kar heeft getrokken, totdat hij zijn hoef verloor. Deze jonge eigenaar, die de ezel tot het uiterste heeft gedreven, heeft niet willen zien dat het niet meer ging. Zijn gedrag kan niet worden goed gepraat. Dr. Iman is een realist. Ze heeft hem op het hart gedrukt dat hij zijn gezonde dier beter moet verzorgen, maar of hij haar adviezen ter harte zal nemen, betwijfelt ze.

 

De verzorgers van de kliniek tillen de ezel van de kar en zetten hem voorzichtig op zijn beentjes in de kraal, de buitenplaats van de kliniek. Het dier zet een paar hinkstapjes omdat zijn kapotte rechtervoet geen gewicht meer kan dragen. Zo nu en dan knijpt het ezeltje de ogen dicht en trekt zijn hoofd opzij; hij verwacht een klap met een stok. Maar ditmaal krijgt hij een liefhebbende aai en hoort hij de rustige stem van een verzorger, die hij op de voet volgt. Het ezeltje heeft geen hoef meer, is sterk vermagerd en heeft op zijn rug en hoofd de wonden van stokslagen.

Dr. Iman ziet meteen dat voor dit diertje geen genezing meer mogelijk is. Stapje voor stapje leidt de verzorger de ezel naar de hoek van de kraal, waar een ruimte is ingericht voor het euthanaseren van dieren. Het laten inslapen zal niet meteen gebeuren, Dr. Iman laat het dier eerst bijkomen van de stressvolle tocht naar de kliniek. In de buitenplaats van de kliniek heerst absolute rust, die zo nu en dan wordt verstoord door gebalk of gehinnik. De verzorgers praten alleen als het echt nodig is en dan op gedempte toon. Het is verbazingwekkend hoe het ezeltje zich staande weet te houden, ondanks de pijn. Zijn instinct is gericht op overleven. Hij eet en drinkt gretig, eerst buiten in de schaduw vóór de euthanasieruimte, daarna in de ruimte zelf, waarvan de vloer bedekt is met stro.

Het is donderdagavond. Door middel van een spuitje is het diertje uit zijn lijden verlost. Het lichaam was dusdanig verzwakt, dat het meteen was gebeurd. De verzorger en Dr. Iman zijn de laatste mensen die hij heeft gezien. Een droevig en zwaar dierenleven is waardig ten einde gebracht.

De dierenartsen van Brooke Hospital for Animals kunnen hun belangrijke werk uitsluitend doen dankzij donateurs. Ga voor donatie of meert info naar www.brooke.nl

Stichting Brooke Stichting Brooke Hospital for Animals Nederland brengt de situatie van de werkpaarden en ezels in landen als India en Egypte al 23 jaar onder de aandacht van het Nederlandse publiek. In die landen vervoeren paarden, ezels en muildieren loodzware lasten in de schroeiende hitte, terwijl ze door armoede en onwetendheid niet goed worden verzorgd. De eigenaren zijn te veel bezig met overleven om zich om hun werkdieren te bekommeren. Brooke Hospital for Animals (opgericht in 1934 door Mrs. Dorothy Brooke) helpt de werkpaarden en ezels, met gratis medische hulp door eigen lokale dierenartsen, in dierenziekenhuizen en met mobiele klinieken. En door middel van voorlichting zorgt de Brooke-organisatie dat het belang van dierenwelzijn langzaam tot de lokale dier-eigenaren doordringt. In Egypte alleen al, helpen de Brooke-dierenartsen jaarlijks 160.000 dieren. 


(Uit: Hart voor Dieren 12.2017)


8811 08-11-2017

Dit vind je ook leuk


social media