Onze bazil is een Franse Bulldog, en is altijd de oogappel van mijn mama geweest. Op 9 januari dit jaar is mijn mama spijtig genoeg heengegaan van ons. Ik heb haar huis geërfd en daarbij ook haar dieren. Maar onze Bazil is hiervan toch de belangrijkste. Op 4 januari is mijn mama opgenomen in het ziekenhuis, en hoewel ze zeggen dat honden niet nadenken over zo een dingen.. Moet ik geloven dat onze Bazil dit wel deed. Elke keer als ik haar huis binnenstapte, bleef hij nog een half uur aan de voordeur zitten wachten of er nog iemand kwam. Tot recent, lag hij altijd op mijn mama haar vaste plaats in de zetel. Onze Bazil heeft de gewoonte om knuffels te verscheuren, behalve ene. Mijn mama had een knuffel die ze gekregen had bij haar geboorte. Ze heeft deze altijd zorgvuldig bijgehouden. En toen ik op een dag haar kamer aan het leegmaken was, is onze Bazil naar boven geraakt.Hij heeft toen die knuffel gegrepen en ik vreesde dat deze ook hetzelfde lot zou meemaken. Maar dit was niet zo, hij heeft deze nog altijd. Perfect in orde, hij sleurt die overal mee naartoe en slaapt hier 's nachts mee in zijn mand. Ik denk dat dit is omdat mijn mama haar geur erop zit. Bazil is belangrijk omdat hij het laatste levende en tastbare ding is dat ik heb van mijn mama. Als hij met mGroetjes
Lynn De Smedt